Kiedy
wśród zgiełku nieustających debat nad „kwestią kobiecą i feminizmem”
pojawiają się głosy samych zainteresowanych, podmiotów debaty – kobiet,
mężczyźni szybko tłumaczą interlokutorkom, że wychodzą one z błędnych
założeń, bazują na fałszywych przesłankach; że nie wiedzą, o co im
naprawdę chodzi (w domyśle: my, mężczyźni wiemy, o co w a m chodzi), co
dla nich dobre. Sam fakt, że mężczyźni w o g ó l e wypowiadają się
na tematy, które ich po prostu nie dotyczą, o których nie mają – bo nie
mogą mieć… - pojęcia, budzi w wielu kobietach irytację. Ci, którzy
wchodzą z kobietami w dialog, często traktują swoje rozmówczynie
arogancko i/albo protekcjonalnie – jest to właściwie symulacja dialogu;
upokarzająca sytuacja dopuszczenia do głosu kogoś, z kim się i tak nie
liczą, kogo nie szanują, kogo się nie boją – mężczyźni dobrze poruszają
się w strukturach władzy, a okopani na swoich pozycjach ministrów,
specjalistów, konsultantów nie potrzebują w tej sytuacji żadnych
rzeczowych argumentów. Wystarczą truizmy, powielane od lat okrągłe
sformułowania czy odwołania do ideologii, która w tej chwili wydaje im
się jedynie słuszna – w tej chwili, bo kiedy po kolejnych wyborach
zmienią swoją „partię zameldowania”, jedynie słuszna może okazać się
ideologia zgoła odmienna.
